حرف‌های بی‌پرده آزیتا

دیروز با فاصله‌ی زمانی خیلی کم، دو تا از دوستام پیام داده بودن که درباره‌ی غذا و اینا سؤال کنن!

یکیشون میگه: «تو چطوری می‌تونی آشغال نخوری؟ دلت می‌خواد و نمی‌خوری، یا کلاً دلت هم نمی‌خواد؟ چیکار کنم دلم نخواد؟!»

منم جدای از اینکه حوصله‌ی جواب مفصل و باجزئیات نداشتم، فقط گفتم: «به‌نظر من برای هر خوراکی‌ای که تو بهش میگی آشغال، یه ورژن بهتر و سالم‌تر هم هست؛ فقط باید کون رو تنگ کنی و آماده‌ش کنی!» 🤣

بعدم براش این عکس رو فرستادم و گفتم: «الان دارم همینو می‌خورم. اینو بیشتر دلت می‌خواد یا بندریِ سر خیابون؟»

گفت: «این!» گفتم: «پس تنگ کن!» 😆

سر آخر هم به این نتیجه رسیدیم که مشکل از ذائقه‌اش نبود، از کالیبر بالاش بود! :))

البته من خیلی وقت‌ها واقعاً هوس اون چیزا رو هم نمی‌کنم، چون معمولاً با چیزهای خوشمزه‌تر و مفیدتر خودمو سیر نگه می‌دارم که اصلاً هوسِ بی‌خود سراغم نیاد.

راهکار اصلی من اینه که همیشه یه‌سری غذای خوبِ آماده‌به‌خوردن یا آماده‌به‌طبخِ سریع توی یخچال دارم؛ که وقتی وقت یا حوصله ندارم، مجبور نشم برم سراغ چیزی که انتخاب اولم نیست.

همون Meal Prep معروف؛ فقط با ترجمه‌ی بومی: «از قبل زحمت بکش که بعداً گند نزنی!» 😁

راهکار شما چه می‌باشد؟

یکی از معدود چیز‌های خوبی که تهران داره اینه که توش سوشی پیدا میشه😅 در نتیجه هر چند ماهی یبار میشه یه سوشی‌درمانی کرد! 

طفلکی ازون غذاهایی هست که نصفی عاشقشن، نصفی تف و لعنت میدن بهش🤣 

من سالها در اقصی نقاط جهان سوشی امتحان کردم، گاهی خیلی بدم اومده(ولی باز بهش شانس دادم) و گاهی خیلییی خوشم اومده.. الان دقیقا میدونم چه مدلش رو دوست دارم و چقد مهمه کجا بخوری و کی درستش کنه! 👨🏻‍🍳

بعد از سالها اونقد دیگه ازش خوشم اومد که یه ورکشاپ سوشی هم شرکت کردم ولی وقتی خودم درست میکنم اونقد خسته میشم و مواد لازم داره که خوردنش بهم نمیچسبه! زین رو! هر وقت میخوایم کیفور بشیم یه مفصلش رو سفارش میدیم و در حد رضایت خاطر خودمون رو با سوشی خفه مینماییم🤣، حالا شاید مسخره کنید ولی واقعا تو روحیه‌ام به طرز بسزایی تاثیر داره😁 

حالا بگو ببینم خوردی؟ دوست داری؟ یا چی😆