?Where's the eject button
امروز اومدم وبلاگها رو باز کردم، دیدم چند نفر با جملاتی در مایههای «دیگه نیستم»، «بدرود»، «خداحافظ برای همیشه» و احتمالاً پخش موسیقی تیتراژ در پسزمینه، از اینجا رفتن. 😄
فارغ از اینکه دعوا چی بوده و حق با کی بوده، یه سؤال برام پیش اومد، ما از وبلاگ میتونیم لفت بدیم، از زندگی واقعی چی؟🤔 اگه راه حلی برای این دارید لطفا به من بگید چون من اولین نفر میخوام لفت بدم ازش!
اونجا که نمیشه هر بار کسی برخلاف میلمون حرف زد، رفتاری کرد که خوشمون نیومد یا کلاً روی اعصابمون قدم زد، گزینهی خروج رو بزنیم و بگیم «بدرود دوستان، موفق باشید.» آدمهای اطرافمون همیشه انتخاب ما نیستن و قرار هم نیست همه مطابق سلیقهی ما رفتار کنن. بیشتر چیزهای زندگی خارج از کنترل ما هستن! فحشم زشته, باشه، ولی ما به کلمات تو ذهنمون وزن میدیم! تصمیم اینکه ازش ناراحت بشیم با ماست!
نصیحت نیست، سبک زندگی خودمه چون برای من دنیای واقعی و آدمهاش خیلی خیلی غیر قابل تحمله اما مجبورم که باشم و لفتی وجود نداره!
شاید بخشی از زندگی همین باشه که یاد بگیریم گاهی از کنار بعضی چیزها رد بشیم، بعضی حرفها رو زیادی جدی نگیریم و برای هر اتفاقی چمدون نبندیم. نه اینکه هر رفتار بدی رو تحمل کنیم، فقط هر ناراحتیای هم لزوماً ارزش رفتن نداره. ادم اومده برای ناراحت شدن! ناراحت میشیم ، یکم فرصت میدیم و دوباره میریم برای ناراحتی بعدی! مگه غیر اینه؟!
یه کم تابآوری، یه کم بیخیالی و شاید کمی هم شوخطبعی، زندگی رو قابلتحملتر میکنه.
بالاخره اینجا دکمهی «خروج» داره، زندگی متأسفانه هنوز این آپدیت رو دریافت نکرده. 😄